♥بــــــــوســـــــــــــــــــه عـــــــــــــشــــق♥
دل نوشــــــتــه هـــای مــــن
آغوشت ٬ علم را زیـر سوال می برد !
آنقدر آرامم میکيند
که هیچ مُسکنی جایش را نمی گیرد .....
احساس کردم ...
نخستین بار زیرقطره های باران ...
درپهنای دل غمناک آسمان ...
ودرآن هوای سوزناک
در کنار برگ های زردوباران خورده ی درختان
با تمام یاس و ناامیدی ام
تورا احساس کردم...
احساس کردم با آغوش گرم وآرامت
وبا بوسه های آتشین و پرمهرت
و نفس های عطرآگین و وسوسه انگیزت...
احساس کردم...
زندگی را...
بودن را...
و...
معنای شیرین یکی شدن را...
چشــــمـامـو میبندمـــسَرَمو روی شُــونه هات میــزارَمــــبهــ اَنــدازه ی تــَمــُوم دلـتَـنگــی هام تــُونَبُودَنــتـــــعَــــطــــرتُــــــــــــو تُوســیــنــــــم حَبــــــس میــــکُنـــــــمــــوبهــــــت میگــــم آهای تَمــــــوم زندگیــم بی تو تَــــموم زندگیمـــــ
عاشقانه هایم را سرودم
و تو هرگز نخواندی و نخواهی خواند...
اینجا شب من طولانی است...
باور کرده ام دیگر بی تو حتی آسمان هم آبی نیست...
زندگی یعنی همین امروز همین حالا
یعنی در آغوشت تا همیشه تا فردا
زندگی یعنی نگاه تو
کوک کردن قلبم با صدای تو
دل دادن به آهنگ دل پاکت
سرور و عشق در فضایی ساکت
زندگی یعنی همین دم
که از دلتنگم
می دانی
از این حسم عشق را می خوانی
زندگی یعنی داشتن قلب پرستو
در این وادی پست و ناهنجار تو در تو
قلب من در هر زمان خواهان توست این دو چشم عاشقم مهمان توست گرچه لبریز از غمی درمانده ای این نگاهم در پی در مان توست در میان ظلمت شبهای غم چلچراغ قلب من چشمان توست در کنارم لحظهاای آسوده باش همدم دستان من داستان توست
تو همنفسم هستی و نفسهایم عطر تنهایی را میدهد .
تو همسفرم هستی و جاده زندگی رسم غریبگی را به من یاد میدهد .
تو مال منی و من مال تو نیستم، باران منی و من کویری بیش نیستم .
دیدی که در آینه ی چشمان خیسم ، چشمان تو حتی یک ذره هم خیس نشد !
من پر از درد بودم و خسته ، اما دل تو حتی یک ذره هم دلگیر نشد !
هستی و انگار نیستی ، گاهی حتی فراموشم میکنی و از من میپرسی که تو کیستی؟
تو با منی و من تنها نشسته ام ، تو در قلبمی و من اینک یک دلشکسته ام !
نیستی و من تنها مانده ام ، آنقدر دلم گرفته که اینجا با غمها جا مانده ام ...
بذار دستاتو تو دستام ، حالا! تورا می بینمت هر روز از این بالا تو آسان می شوی با من لبالب می شوی تا من تورا با عشق می کشم در آغوشم چرا انقدر نا امید چرا انقدر با تردید به تو نزدیکِ نزدیکم به تو نزدیکتر از خورشید! بذار دستاتو تو دستام ، حالا! تورا می بینمت هر روز از این بالا به باور می رسم با تو نمی دانم منم یا تو گذر کردم از این تردید پرم از باور و امید گذشتم از منو از من گذشتم از قفس از تن نه دلتنگم ، نه تاریکم به تو نزدیکِ نزدیکم!
گاه دلتنگ میــشوم دلتنــگ تــر از تـمــــــام دلـتـنـگــی هـــا
حســرت را می شمارم
و باخــتن هـا
و صـدای شکــستن را
نمـیدانـم کـدامین امـید را نا امـید کـردم
و کـدام خـواهـش را نشـنیم
وبـه کدامـــین دلتنگــی خنـــدیـــدم
کـــه چنــین دلتنگـــــم...
مرا دخـــــتر خانـــــوم مینامند... مضمـــــونی که جذابیـــــتش نفـــسگیـــر استـــــ… دنــــیای دختـــــرانه من نه با شمـــع و عروســـک معنـــــا پیدا میکنــــد و نــــه با اشــــک و افســــون.... امـــا تمــــام اینهــــا را هــــم در برمیگیرد… منـــــ نــــه ضعیــــفم و نــــه ناتــــوان، چــــرا کــــه خداونـــــد مــــرا بدونــــ خشــــونت و زورِ بــــازو میپسنـــدد. اشـــک ریختنــــ قـــــدرت من نیســــت، قدرتـــــ روح مــــن استــــ… اشــــــک نمیریزمـــــ تــــا توجهــــی را بـــه خــــواستــــهام جـــلب کنــــم، بــــا اشکــــم روحــــم را میشویــــم. خــــــانه ي بی من ســــرد و ســــاکت استــــ، چــــرا کــــه شــور و هیجــــان زندگــــی بـــا صـــدای بلنــدحرف زدنــــ، و موسیــــقی گــــوش دادن، نیســــت… زندگــــی ترنــــم لالاییِ آرامــــش بخشـــی را مـــیطلبـــد کـــه خـــــدا در جادویــــ صـــــدای مــــن نهفــته استــــ... مــــن تنــــها بــــا ازدواج کــــردن و مـــادر شـــدن نیســـت کــــه معنــــا میگیــــرم، مــــن به تنهایی معنا دارم، معنـــــای عمیقــــی در واژه دختـــــر بودنــــ اســـت... اگـــر فرهنــــــگ غــــلط و کـــــوتاه نظــــری مــــــرا ضعیــــفه بــــخواند بــــاز هـــم قـــویتر از قبل از پشت همین واژه ســــــربلند میکنـــــم و لبخنـــــد میزنــــــم… چـــــرا کـــــه خـــــــــداوند مـــــــرا دختــــــــــر آفریـــــده استـــ و همیـــــن بـــــرای مـــــن کــــــــافی استـــــ
HoMe | EmaiL | ProFiLe MOzHgaN
(5).jpg)
