ای نــگاه تـــو قشــنگ

مثـــل خــنده هــای جـام

نوشـــخنده چــشم تو

چون ســتاره نــقره فـام

ای تو بهــترین غـزل

واســه آواز نســیم

من و تو به شـهر عشق

میرسیم خوب میرسیم

خوشتر از خواب گـــلی

بهتر از هر جی که هست

بهترین شــــراب عشــــق

واســه عاشـــقای مـست

قصــــــه وتـــــرانـــــه ای

خوانـــدنی تـــرین تــویی

بهتــــرین افسانــــه ای

مونـــدنی تـــرین تــویی

چشـــم پــرنــــیازمـــن

تو نــگاه تـــو خــــزید

بــاد ازشـهر خـــــدا

عاشقانــــه می وزیــــد

ای پـــریــزاده من

شوق پـــرواز منی

تو صفــای عشقی و

چشمــــه راز منی

تو خود وفــا شدی

از دلم پرنـــزدی

هیچوقت تو قصه ها

حرف آخر نــــزدنی

تو ســـکوت چـــشم من

مونـــدی و فـــنا شــدی

گم شدی تو شــــعر من

واسـه مـن خــــدا شـــدی

(معصـــــومه بریــــمانی)

چشــــمه ها مـــــی خشکند و دریاچــــه خـــــالی می شود

بـــــی تو ایــن جنگــل دچـــار خشـــکسالی می شــود

بــــی تـــو آب بـرکــه پایــین می رود,دســـت زمــین

مثـــل یــک ظـــرف تــرک دار ســفالی می شـــود

کــاش می دیــدی که وقتــی می روی پشــت ســـرت

شــاخــه شاخه جـــنگل افـــرا چه حــالی می شـود

هیــچ اندیشـــیده ای بـا رفـتـنت,کـــوه بـــلنــد

زیــر پــای آسمــان یک بـــاره خــالی می شود؟

(پانته آ صفایی بروجنـی)

کاش میشد هیچکس تنها نبود

کاش میشد دیدنت رویا نبود

گفته بودی باتو میمانم ولی

رفتی و گفتی که اینجا جا نبود

سالیان سال تنها مانده ام

شاید این رفتن سزای من نبود

من دعا کردم برای بازگشت

دستهای تو ولی بالا نبود

باز هم گفتی که فردا میرسی

کاش روز دیدنت فردا نبود …

(?)

ای تو مثل یه عبـــور

واسه شب های فریب

بهـــــتـــرین وســـــوســــه

یه مســافـر غـریـب

چشــم تـو همـــیشگی

قـــلـب تــو وجــود مــن

تــــوصـــدای مــــوندنی

قبلـــــــــــه ســــجود من

مثل یک خــواب عمیق

اومــدی تــوشب مـــن

رفتــی و داغ شـــــده

تــن روز از تــب مــــن

بیــا قلـــبم مـــال تــو

همــــــه هــــستی مــن

دلـــــتو مِـــــی خونـــه کن

شبــای مستی مـن

بــیــا دستـــــامو بگیــر

بـــبرم تـا تـــه راز

تـــوی چشمــــای خودت

واســه مــن خــونـه بـساز

بیاتـــا که زنـــدگی

من و داغـــون نکنــه

تــک درخـــت خشـــک بـــاغ

فکــر بارون نــکنـــه

اگــه آشتی بدی تــو

من و با صــــــدای عــــــــشق

تـــــوی افســـــانه مــــن

تـــــو میشی خــــــدای عــــــــشق

(معــــصومه بــــریــــمانـــی)

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه

زخم همیشگی به قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت

شی حس کنی که هنوزم دوسش داری.

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آواره

غرورش همه ی وجودت له شد.

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما....وقتی دیدیش

هیچی جز ســلام نتــونی بگی.

چقدر سخته وقتی پیشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما

مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنــوز دوسش داری.

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیــگه ای ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی

و اونوقت آروم زیر لب بگی 

  (گل من باغچــه نو مبارک)