♥بــــــــوســـــــــــــــــــه عـــــــــــــشــــق♥
دل نوشــــــتــه هـــای مــــن
قلب من در هر زمان خواهان توست این دو چشم عاشقم مهمان توست گرچه لبریز از غمی درمانده ای این نگاهم در پی در مان توست در میان ظلمت شبهای غم چلچراغ قلب من چشمان توست در کنارم لحظهاای آسوده باش همدم دستان من داستان توست
تو همنفسم هستی و نفسهایم عطر تنهایی را میدهد .
تو همسفرم هستی و جاده زندگی رسم غریبگی را به من یاد میدهد .
تو مال منی و من مال تو نیستم، باران منی و من کویری بیش نیستم .
دیدی که در آینه ی چشمان خیسم ، چشمان تو حتی یک ذره هم خیس نشد !
من پر از درد بودم و خسته ، اما دل تو حتی یک ذره هم دلگیر نشد !
هستی و انگار نیستی ، گاهی حتی فراموشم میکنی و از من میپرسی که تو کیستی؟
تو با منی و من تنها نشسته ام ، تو در قلبمی و من اینک یک دلشکسته ام !
نیستی و من تنها مانده ام ، آنقدر دلم گرفته که اینجا با غمها جا مانده ام ...
بذار دستاتو تو دستام ، حالا! تورا می بینمت هر روز از این بالا تو آسان می شوی با من لبالب می شوی تا من تورا با عشق می کشم در آغوشم چرا انقدر نا امید چرا انقدر با تردید به تو نزدیکِ نزدیکم به تو نزدیکتر از خورشید! بذار دستاتو تو دستام ، حالا! تورا می بینمت هر روز از این بالا به باور می رسم با تو نمی دانم منم یا تو گذر کردم از این تردید پرم از باور و امید گذشتم از منو از من گذشتم از قفس از تن نه دلتنگم ، نه تاریکم به تو نزدیکِ نزدیکم!
گاه دلتنگ میــشوم دلتنــگ تــر از تـمــــــام دلـتـنـگــی هـــا
حســرت را می شمارم
و باخــتن هـا
و صـدای شکــستن را
نمـیدانـم کـدامین امـید را نا امـید کـردم
و کـدام خـواهـش را نشـنیم
وبـه کدامـــین دلتنگــی خنـــدیـــدم
کـــه چنــین دلتنگـــــم...
چشمان من به دیده او خیره مانده بود
جوشید یاد عشق کهن در نگاه ما
آه از آن صفای خدایی زبان دل
اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما
ناگاه عشق مرده سر از سینه برکشید
آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم
آنگاه سر بر دامن آن سنگدل گذاشت
آهی کشید از حسرت که این منم
باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب
باز آن سرود مهر و محبت
ولی چه سود ...
ما هرکدام رفته به دنبال سرنوشت
من دیگر آن نبودم و او دیگر آن نبود....
امروز روز من است و من تمام دلتنگیهایم را به جای تو در آغوش می کشم چقدر جایت میان بازوانم خالیست تولـــدم مبارک
با تو بودن همیشه پر معناست
بی تو روحم گرفته و تنهاست
با تو یك كاسه آب یك دریاست
بی تو دردم به وسعت صحراست
قسمت این بود که من با تو معاصر باشم
تا در این قصه ی پر حادثه حاضر باشم تو پری باشی و تا آن سوی دریا بروی
من به سودای تو یک مرغ مهاجر باشم
مرا دخـــــتر خانـــــوم مینامند... مضمـــــونی که جذابیـــــتش نفـــسگیـــر استـــــ… دنــــیای دختـــــرانه من نه با شمـــع و عروســـک معنـــــا پیدا میکنــــد و نــــه با اشــــک و افســــون.... امـــا تمــــام اینهــــا را هــــم در برمیگیرد… منـــــ نــــه ضعیــــفم و نــــه ناتــــوان، چــــرا کــــه خداونـــــد مــــرا بدونــــ خشــــونت و زورِ بــــازو میپسنـــدد. اشـــک ریختنــــ قـــــدرت من نیســــت، قدرتـــــ روح مــــن استــــ… اشــــــک نمیریزمـــــ تــــا توجهــــی را بـــه خــــواستــــهام جـــلب کنــــم، بــــا اشکــــم روحــــم را میشویــــم. خــــــانه ي بی من ســــرد و ســــاکت استــــ، چــــرا کــــه شــور و هیجــــان زندگــــی بـــا صـــدای بلنــدحرف زدنــــ، و موسیــــقی گــــوش دادن، نیســــت… زندگــــی ترنــــم لالاییِ آرامــــش بخشـــی را مـــیطلبـــد کـــه خـــــدا در جادویــــ صـــــدای مــــن نهفــته استــــ... مــــن تنــــها بــــا ازدواج کــــردن و مـــادر شـــدن نیســـت کــــه معنــــا میگیــــرم، مــــن به تنهایی معنا دارم، معنـــــای عمیقــــی در واژه دختـــــر بودنــــ اســـت... اگـــر فرهنــــــگ غــــلط و کـــــوتاه نظــــری مــــــرا ضعیــــفه بــــخواند بــــاز هـــم قـــویتر از قبل از پشت همین واژه ســــــربلند میکنـــــم و لبخنـــــد میزنــــــم… چـــــرا کـــــه خـــــــــداوند مـــــــرا دختــــــــــر آفریـــــده استـــ و همیـــــن بـــــرای مـــــن کــــــــافی استـــــ
HoMe | EmaiL | ProFiLe MOzHgaN
